با سلام و عرض شهادت به مناسب ايام غم بار فاطميه و شهادت دخت نبي اکرم  بانوي دو عالم صديقه طاهره متني در مورد اين ايام گذاشتم انشاالله که خوشتون بياد.

زهرا عصاره عصمت است. زهرا، آيينه پاکي است. زهرا زلال کوثر است. اي هميشه جاري! اي بهار کوتاه! اي ترنم باران وحي! در شکوه مقام تو حيرانم که معرفت به غبار آستان خانه ات بوسه مي زند. برهوت اين دنياي خاکي شايستگي ميزباني چشمه سار هميشه جاري تو را نداشت. تو که در آيينه زخم ها و داغ ها و در هجران پدر، غريبانه زيستي و در وداع شبانه ات با پهلويي بيمار، خانه گلين را به اميد آغوش بهشتي پدر ترک گفتي...

فرياد مظلوميت
زندگى بانوى بزرگ اسلام با آن که در جوانى به خزان گراييد، در همان دوران کوتاه، درس هاى فراوانى براى پيروان حضرتش به جا گذاشت. يکى از اين آموزه ها که سراسر عمر پربرکت فاطمه مرضيه (سلام الله عليها) يکصدا و همسو آن را فرياد مى کرد، «اهتمام و جديت نسبت به دين» بوده است.
مظلوميت با همه بخش هاى زندگى صديقه طاهره پيوند خورد، به ويژه حوادث دوران پس از رحلت پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله) که همچو تندبادى بر آن «ياس نبى» وزيد و منجر به شهادت دردناک و غم آور آن «ريحانه رسول» گرديد، اما همين مظلوميت هاى پيوسته نيز همگى يک جهت را نشان مى دهد و آن «سوى دين دارى و پايدارى به پاى دين اصيل» است.
- ولادت حضرت فاطمه (سلام الله عليها) با انزواى مادربزرگوارش ازسوى زنان قريش همراه شد. آنان به دليل ازدواج حضرت خديجه (سلام الله عليها) با پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله) با وى قطع رابطه کردند و حاضر نشدند در لحظات دشوار وضع حمل به يارى او بشتابند. بدين شکل زهراى اطهر (سلام الله عليها) در فضايى آکنده از مظلوميت متولد شد. اما پيام اين مظلوميت چيزى نبود جز «دفاع از دين خدا و حمايت از رسول خدا محمد (صلي الله عليه و آله)»
- کودکى فاطمه مرضيه (سلام الله عليها) با دوره نخست تبليغ دين در مکه توأم گرديد. مشاهده پدر که به ضرب سنگباران زخمى شده يا شکمبه شتر بر سر و روى مبارکش ريخته اند، بخشى از سهم کودکى فاطمه (سلام الله عليها) در رسالت دشوار رسول خدا محمد (صلي الله عليه و آله) بود.
اوج اين سختى، در سه سال محاصره در شعب ابى طالب عليه السلام به وقوع پيوست. تلخ کامى هايى که با مرگ مادر عزيزش، تلخ تر شد. پيام اين دوران نيز در پاسخ نبى اکرم (صلي الله عليه و آله) به وعده هاى فريبنده سران مکه جلوه مى نمود که فرمود: «اگر خورشيد را در دست راست من و ماه را در دست چپم قراردهيد تا امر رسالت الهى را وانهم، چنين نخواهم کرد.» و اين درس بزرگ استقامت در دين بود.
- آغاز نوجوانى آن حضرت در مدينه با جنگ هاى پى درپى عليه مسلمانان همراه شد. عروس خانه اميرالمؤمنين عليه السلام در غياب همسر خود که سردار بى بديل سپاه اسلام بود، بارسنگين کارهاى خانه و رسيدگى به فرزندان خردسال را به دوش مى کشيد. داستان دستان زهراى مرضيه (سلام الله عليها) که از چرخاندن آسياب سنگى زخم شده بود و چادر وصله دار حضرتش که سلمان را به گريه انداخت، همچنين ماجراى شبهاى خانه على عليه السلام که فرزندان کوچکش گرسنه سر بر بالين مى گذاشتند، گوشه هايى از درد و رنج نوعروس آسمانى اسلام است که همگى به پاى نهال نورس اسلام و براى جان گرفتن درخت رسالت بود.
- عزاى غمبار سيدالشهدا عليه السلام که بزرگترين مصيبت تاريخ بشر است، پيشاپيش خاندان نبوت را به استقبال خود برد.
بر اساس روايات معتبر، جبرئيل براى رسول خدا (صلي الله عليه و آله) خبر از فرزندى آورد که خداوند متعال به زهراى اطهر (سلام الله عليها) عطا خواهد کرد و امت، او را به شهادت خواهند رساند.
حضرت فاطمه (سلام الله عليها) خواست تا اين تقدير الهى تغييريابد. اما فرشته وحى مجدداً خبر آورد که پاداش اين امر، استمرار امامت در نسل حسين عليه السلام خواهد بود. ادامه سلسله امامت يعنى به کمال رسيدن کار همه انبياى گذشته.
سخن که بدين جا رسيد حضرت فاطمه (سلام الله عليها) اين بار سنگين را پذيرفت. اندوه مظلوميت حسين عليه السلام حتى پيش از ولادت، قلب و جان بانوى بزرگ اسلام را آکند و تا آخرين مراحل حيات همراه ايشان بود چنان که در لحظات سراسر اندوه وداع آن حضرت با همسر مظلومش اميرالمؤمنين عليه السلام از آخرين وصاياى صديقه طاهر ه اين بود: «... کشته دشمنان در کنار فرات را از ياد مبر.»
اين همه اندوه فقط به پاى دين و براى حفظ آن.
- گذشته از جهت گيرى کلى در زندگانى حضرت زهرا (سلام الله عليها)، تعاليم آن بانو نيز در جهت ترويج و تشويق «اهتمام به دين» قرار داشت. امام عسگرى عليه السلام نقل مى فرمايد: که روزى خانمى خدمت حضرت زهرا (سلام الله عليها) آمد و سؤالاتى راجع به نماز پرسيد. چون تعداد سؤالات زياد و زمان طولانى شد، زن خجالت کشيد و گفت: بس است ديگر زحمت نمى دهم.
بانوى اسلام فرمود: هرچه مى خواهى بپرس. آيا اگر کسى اجير شود که بار سنگينى را به بام برساند و يکصدهزار دينار (طلا) اجرت دريافت کند اين کار بر او سخت مى آيد؟... من سزاوارترم که اين کار بر من گران نيايد. از پدرم رسول خدا (صلي الله عليه و آله) شنيدم که فرمود: دانشمندان شيعه ما در روز قيامت در حالى محشور مى شوند که به اندازه فهم و دانش و کوشش آنان در راه ارشاد بندگان، بر قامتشان خلعت هاى کرامت و بزرگوارى افکنده مى شود.
اين نحوه برخورد بانوى بزرگ اسلام، نوعى ارائه الگوى عملى به پيروانش در جهت اهميت دادن به فهم و پرسشگرى دين و فرهنگسازى دراين زمينه است.
در موردى ديگر حضرت زهرا (سلام الله عليها) به خانمى حجت و استدلالى آموخت تا در بحث بر مبلغ معاندى پيروز شود. زمانى که آن زن پس از غلبه بر مخالف، ابراز شادى زيادى نمود، حضرت به او فرمودند: شادى فرشتگان به واسطه غلبه تو بر آن زن بيش از سرور تو است و غصه شيطان و عوامل او به واسطه حزن آن زن معاند، بيش از غصه خود او است.
- ماجراهايى که پس از رحلت رسول خدا (صلي الله عليه و آله) بر فاطمه مرضيه (سلام الله عليها) گذشت و شدت حزن و اندوه آن گرامى در آن دوران به وصف نمى آيد.
تعبير خود ايشان در شعر منسوب به حضرتش اين است: «مصيبت هايى بر من فروريخت که اگر به روزها افکنده مى شد آنها را به شبهاى تاريک بدل مى نمود.»
آن بانو به موجب کلام امام صادق عليه السلام، پس از درگذشت پدر، دائماً اشکبار بود و مکرراً از شدت غصه از حال مى رفت. اما آن ولى و حجت الهى به همه اين اندوهها جهت الهى داد و همه را براى تقويت دين خدا و تحکيم موقعيت وصى و جانشين رسول خدا (صلي الله عليه و آله) هزينه کرد و در کمال ماتم زدگى، مصائب خود را زمينه نهيب زدن بر مردمانى قرارداد که غفلت و مصلحت انديشى دنيايى در خطر برگشت به جاهليت قرارشان داده بود.
اين چنين بود که زهراى اطهر (سلام الله عليها) در چهره بزرگترين حامى و پيشواى مظلوم خويش ظاهر شد و سند حقانيت اميرالمؤمنين عليه السلام و مظلوميت آن جناب را با خون خود مهر کرد و ابديت بخشيد.
حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها) در دوران کوتاه رحلت رسول خدا (صلي الله عليه و آله) با شهادت خويش، يکبار به مسجد نبوى پاى گذاشت و خطبه خواند چنان که عظمت و هيبت کلام فاطمى ستونهاى مسجد و بلکه عرش الهى را به لرزه انداخت.
در شرايطى که جو سنگين حاکم بر مدينه نفس ها را در سينه ما خفه مى کرد، دختر پيامبر (صلي الله عليه و آله) حقايق را در چهره مسلمانان نهيب زد: اى بندگان خدا شما پرچمداران امر و نهى و حاملان دين و وحى او هستيد، شما امانتداران خدا بر خويشتن بوده و مأمور رسانيدن احکام دين او به ملل ديگر مى باشيد...
به سوى شما از ميان خودتان پيامبرى آمد که رنج و ناراحتى شما بر او دشوار بود و بر ايمان آوردن شما اصرار مى ورزيد و به مؤمنين دلسوز و مهربان بود...

پيامبر (صلي الله عليه و آله) فرمود: «اى فاطمه چيزى به تو عطا کنم که از خدمتکار و دنيا با آنچه در آن است، ارزشمندتر است; بعد از نماز سى و چهار مرتبه «الله اکبر» و سى و سه مرتبه «الحمدلله‏» و سى و سه مرتبه «سبحان الله‏» بگو و آن را با لا اله الا الله ختم کن. اين کار برايت از چيزى که مى‏خواهى و از دنيا و آنچه در آن است، بهتر است‏». (عدنان زعفرانى، ص‏9)

در آن لحظه که اين هديه آسمانى به فاطمه (سلام الله عليها) عطا شد، فرمود: «از خدا و رسول خدا راضى شدم.» (عدنان زعفرانى، ص 21 )

? امام باقر (عليه السلام) درباره تسبيح حضرت فاطمه (سلام الله عليها)، مى‏فرمايد: «خداوند متعال با هيچ ستايشى، بالاتر از تسبيحات فاطمه زهرا (سلام الله عليها) عبادت نشده است. و اگر چيزى افضل از آن وجود داشت، رسول خدا (صلي الله عليه و آله) آن را به فاطمه (سلام الله عليها) اعطاء مى‏کرد.»  (تسبيحات حضرت زهراء، ص‏10، به نقل از علل الشرايع/366.)