بسم الرب الحسين

با سلام و عرض خسته نباشد خدمت دوستان و هم سنگريان عزيز . اربعين حسيني رو به شما دوستان و عزيزان تسليت عرض کرده و آرزو دارم بتوانيم در اين روز به فضيلت هاي زيادي دست بيابيم انشاءالله

يکي از نشانه هاي مومن خواندن زيارت اربعين در روز اربعين است به همين خاطر خواستم که بيشتر با اين زيارت پر فيض آشنا شيم

در کوي عشق، درد و بلا  کم نمي‏شود  
از باغ خلد، برگ و نوا کم نمي‏شود 
تيغ شهادتست دل گرم را علاج
اين تشنگي به آب بقاء کم نمي‏شود  
قاصد، تسلي دل عاشق نمي‏دهد 

شوق حرم  به  قبله نما، کم  نمي‏شود

اربعين، چهلمين روز شهادت امام حسين عليه السلام است که جان خود و يارانش را فداي دين کرد. ازآنجا که گراميداشت ‏خاطره شهيد و احياء اربعين وي، زنده نگهداشتن‏ نام و ياد و راه اوست و زيارت، يکي از راههاي ياد و احياء خاطره است، زيارت‏ امام حسين‏«ع‏» به ويژه در روز بيستم ماه صفر که اربعين آن حضرت است، فضيلت بسياردارد.
امام حسن عسکري‏«ع‏» در حديثي علامتهاي ‏«مؤمن‏» را پنج چيز شمرده است:پنجاه و يک رکعت نماز در شبانه روز که هفده رکعت آن نمازهاي واجب و مابقي نوافل مي باشد، زيارت اربعين، انگشتر در دست راست کردن، پيشاني بر خاک نهادن در نماز ‏و«بسم الله الرحمن الرحيم» را در نماز،آشکارا گفتن.(1)
زيارت اربعين که در اين روز مستحب است، در کتب ادعيه آمده است ‏و به اينگونه شروع مي‏شود: «السلام علي ولي الله و حبيبه...» که اين متن،از طريق ‏صفوان جمال از امام صادق‏«ع‏» روايت‏ شده است. زيارت ديگر آن است که جابربن‏عبدالله انصاري دراين روز خوانده است و متن زيارت به عنوان زيارتنامه آن امام در نيمه ‏ماه رجب نقل شده و با جمله‏«السلام عليکم يا آل الله...» شروع مي‏شود.(2) مورخان نوشته‏اند که جابربن عبدالله انصاري، همراه عطيه عوفي موفق شدند که درهمان اولين اربعين پس ازعاشورا به زيارت امام حسين‏«ع‏» نائل آيند. وي که آن هنگام ‏نابينا شده بود، در فرات غسل کرد و خود را خوشبو ساخت و گامهاي کوچک برداشت تا سر قبر حسين بن علي‏«ع‏» آمد و با راهنمايي عطيه، دست روي قبر نهاد و بيهوش شد، وقتي به هوش آمد، سه بار گفت: يا حسين! سپس گفت:«حبيب لا يجيب حبيبه...» آنگاه ‏زيارتي خواند و روي به ساير شهدا کرد و آنان را هم زيارت نمود.(3)

 زيارت پياده
آنچه در راه طلب خسته نگردد هرگز 
پاي پر آبله و باديه پيماي من است 
غير ازعشق و محبت، که پاي زائر را پياده به مرقد امام حسين‏عليه السلام مي‏کشاند و رنج ‏سفر و خوف و خطر را به جان مي‏خرد، پياده روي براي زيارت سيد الشهدا، ثواب بسيار دارد و مورد تاکيد پيشوايان دين است. امام صادق‏«ع‏» فرموده است:«من خرج من منزله يريد زيارة قبرالحسين بن علي‏«ع‏» ان کان ماشيا کتبت له بکل خطوة حسنة و محا عنه سيئة...»(4) هر کس به قصد زيارت امام حسين‏«ع‏»، پياده از خانه‏اش خارج شود، خداوند در مقابل هر گام، براي او حسنه‏اي مي‏نويسد و گناهي از او مي‏زدايد.
يکي از زائران هميشگي امام حسين‏«ع‏» که هر ماه آن حضرت را زيارت مي‏کرده، به خاطر پيري و ناتواني، يک بار نتوانست برود. نوبت بعد که پياده پس از چند روز راهپيمايي به ‏حرم مي‏رسد و سلام مي‏دهد و نماز زيارت مي‏خواند، در خواب،آن حضرت را مي‏بيند که به وي مي‏گويد:چرا به من جفا کردي، تو که نيکوکار بودي... (5) اين شدت عنايت ائمه ‏را به زائر پياده مي‏رساند. معاوية بن وهب- از اصحاب امام صادق عليه السلام- مي‏گويد:
خدمت آن حضرت رسيدم. در مصلاي خود در خانه‏اش نشسته بود و پس از نماز با خداوند راز و نياز مي‏کرد. از جمله- در دعا نسبت به زائران قبرحسين‏«ع‏»- مي‏گفت:
«خدايا زائران قبرحسين را بيامرز، اينان که در اين راه، پول خرج مي‏کنند، بدنهاي خود را دراين راه در معرض خطر قرار مي‏دهند... خدايا رحم کن بر چهره‏هايي که آفتاب، رنگ آنها را تغيير داده، صورتهايي که متوجه قبراباعبدالله است، چشمهايي که در محبت ما اشک ‏مي‏ريزد... خدايا اين جانها و بدنها را به تو مي‏سپارم، تا کنار حوض کوثر به هم برسيم...»(6) اين سنت زيارت پياده، از زمان ائمه بوده و تا کنون نيز ادامه دارد و اجر بيشماري براي ‏آن نقل شده است. فاضل دربندي مي‏نويسد: اين پياده بودن، يا به جهت فقيربودن زائراست که نشان مي‏دهد اين زيارت، برخاسته از شوق و محبت است، يا به جهت آنست که ‏زائر، خود را در برابر سلطان اقليم جوانمردي و خورشيد سپهر عصمت و شهادت کوچک ‏مي‏شمارد و در راه او، رنج ‏سفر پياده را بر خود هموار مي‏کند و هر دو ارزشمند است.(7) در عراق، از سالها پيش چنين رسم است که هيئتها، دسته‏ها و کاروانهايي کوچک يا بزرگ، درايام خاصي از بصره، بغداد وعمدتا از نجف، براي زيارت کربلا پياده حرکت‏مي‏کنند. به ويژه درايام زيارتي خاص مثل نيمه شعبان، اول رجب، ايام عاشورا و اربعين ‏بيشتر و پرشکوه تر است و اغلب، راه کنار ساحل فرات را انتخاب مي‏کنند که از نجف تا کربلا 18 فرسنگ است و چند روز طول مي‏کشد. دراين کاروانهاي زيارتي پياده، علماي ‏بزرگ هم شرکت مي‏کردند، همچون ميرزاي ناييني، آية الله کمپاني، سيد محسن امين، وبسياري ازعلماي معاصر. دراين مسير، ديدار با عشاير و فعاليتهاي تبليغي هم انجام ‏ي‏گرفت و شعارهايي هم مطرح مي‏شد و روضه‏خواني برگزار مي‏گشت.
در ايام حکومت بعثيها، اين پياده رويهاي پر شکوه، آن هم از طريق جاده غير رسمي‏ کنار فرات، رنگ مبارزه و مخالفت با رژيم عراق هم به خود مي‏گرفت و يک بار هم در ايام ‏اربعين حسيني در سال 1397 ه.ق به درگيريهاي سخت ميان نيروهاي بعثي با انقلابيون ‏شيعه و کاروانهاي زيارتي در طول راه و در حرم اباعبدالله الحسين‏«ع‏» انجاميد و کشته‏ها ومجروحان بسياري داد، (8) و به‏«اربعين خونين‏» معروف شد.